climbed upon a rainbow just to see if I'd fall off

So Easy

dearoldlove:

Moving on is going to be the hardest thing. It kills me knowing how easy it will be for you.

Jij.

Jij jij jij jij, jij. Ik krijg je mijn hoofd en mijn hart maar niet uit. En het is zó noodzakelijk dat ik dat doe, want dit kan zo niet langer. Je bent, in mijn hoofd, de meest geweldige persoon die ik ken. En terwijl ik dit typ besef ik dat ik lieg. In mijn hóófd ben je niet geweldig, net zoals ik in jouw hoofd niet geweldig ben. Ik ben jouw liefde niet waard voor jou, volgens jou en andersom voelt het hetzelfde. Als ik over je nadenk vraag ik me af of er überhaupt echt iets was, en waarom ik mezelf zo ontzettend door jou heb laten beïnvloeden. En mijn hoofd heeft vast gelijk, want hier ben ik, ineens een onzeker meisje weer, verliefd op jou. Stapelgek en smoorverliefd op een jongen waarvan ik mezelf er telkens weer voor even van weet te overtuigen dat je waardeloos bent, dat mijn gevoelens voor jou gebaseerd zijn op leugens en dat ik verder moet met mijn leven. En hoewel mijn hart anders schrééúwt, ik weet dat mijn hoofd eigenlijk gelijk heeft. Want mijn hart herkent jou en je kromme gedachten in alle dingen, zelfs de stomme, die je doet. Je bent zo kwetsbaar, als je het toelaat, en zo prachtig, misschien omdat je het niet toelaat. Waarschijnlijk is er iets mis met mij, zoals ik me door jou laat kwetsen. Hoe ik jou de macht geef over hoe ik me voel. En het aller-, allerergste vind ik dat je me gebruikt. Gebruikt voor je eigen geluk, gebruikt zodat jij je een beetje beter voelt over jezelf. Want hoe naar je soms ook denkt dat het voor je is dat ik gek op je ben, uiteindelijk kom jij hier beter uit. Want jij bent degene die geliefd is, waar iemand onvoorwaardelijk om geeft. En ik ben het domme, naieve meisje, dat wellicht ondanks d’r grote bek meer van jou verwachtte en dat nooit had mogen doen. Dat al zo vaak tranen om jou gelaten heeft en dat terwijl ik altijd eerlijk tegen je ben geweest. Toen ik bij jou thuis wegliep was dat omdat dat de eerste keer ooit was dat ik besefte dat ik gevoelens voor je had. En ik wist inderdaad niet hoe ik daarmee om moest gaan. Ik weet het nog steeds niet. Het verstandigste is nu om mijn best te doen om te zorgen dat ik over jou heen raak. Een jaar geleden was ik nu met tien jongens gaan neuken om je maar te vergeten, maar dit keer niet. Dit keer wordt het gewoon het duidelijke besef hoe weinig ik voor jou beteken en geen afleidingen daarbij. Ik heb me nog nooit zo sexy gevoeld als ik doe de laatste weken, oprecht. Vanavond was er een man die duidelijk interesse had en ik wist het perfect te spelen. En zo gaat het de laatste tijd vaak.. Maar hoe vaak me dat nog zal overkomen de komende tijd, het maakt zo weinig verschil. Want tot het moment dat ik niet meer andere mannen met jou zal vergelijken, de seks met hen met die met jou zal vergelijken en onze zogenaamde band zal vergelijken met de band of connectie die er met hen is, het is allemaal niet belangrijk als ik nadenk over wat ik voor belachelijk intense dingen voor jou voel en hoe weinig het jou waarschijnlijk doet. Oh, én, je hebt me zo verschrikkelijk teleurgesteld. Toen je me vroeg of ik met andere mannen had geslapen buiten jou, en je me daarna vertelde dat er ‘sinds carnaval niemand anders was geweest dan ik’, geloofde ik je gelijk. Het benauwde me toen onwijs, en ik vond het zelfs een beetje belachelijk. Maar om er vanavond achter te komen dat je gelogen hebt.. Dat je gelógen hebt, tegen mij. Ik weet het niet, het zou me vast niet moeten verbazen, maar het brak nog meer mijn hart dan de gedachte dat je een ander meisje geneukt hebt. En daarom, uit bescherming voor mijn hart dat al vol genoeg zit, wat littekens betreft, mag ik mezelf het niet meer gunnen met je te praten. 

Signing

dearoldlove:

It has been recently brought to my attention that you might really be too dense to read the sign I have been holding for 5 months that simply says, “I love you.”

Over en uit.

We komen dronken bij jou thuis aan, trekken een fles wijn open en gaan op de bank zitten. Je mijmert nog even door over hoe leuk mijn vriendinnetje Lisa is en begint daarna over een ander meisje, Sofie. Wat je er toch mee aan moet dat ze zo ‘hard to get’ speelde. Boosheid zwelt in mij op, zelfs nu we twee verschrikkelijk leuke dagen gehad hebben, of misschien wel juist omdát we het zo leuk hebben gehad, kan je het niet laten me weer een rotgevoel te geven. Het maakt niet uit dat je Lisa een gaaf wijf vindt, dat is ze ook en ik ben blij dat je d’r leuk vindt. En dat er een ‘onbereikbaar’ meisje voor je is is ook niet erg, die heb ik in mijn plaats ook in de mannelijke variant. Het is niet jaloezie die me zo boos maakt, maar het besef dat je nooit zo over mij doet, denkt of praat. Ik ben eigenlijk zo veel te goed voor je, en toch zal ik in jouw ogen nooit goed genoeg zijn. Dat is de reden dat zodra we in bed liggen en jij me half slapend wilt zoenen, ik ineens niet meer hier wil zijn. Ik sta op, twijfel nog even, pak dan een flesje met water voor je zodat het lijkt alsof ik een reden had om ineens op te staan. ‘Hier, dan heb je morgen niet zo’n hoofdpijn..’. Ik pak mijn jasje en trek deze aan. ‘Ik ga naar huis..’ zeg ik je. ‘Wat?!’ vraag je me met zachte stem, maar je bent wel duidelijk in één keer klaarwakker. ‘Dat ik naar huis ga..’ reageer ik. ‘Wat? Maar waarom dan?’. ‘Ik weet het niet..’ lieg ik half. Ik weet ook niet waarom het me zoveel doet, we zijn toch niets van elkaar? En ik voel toch niets voor je behalve die eeuwige genegenheid? Je handelt snel, en staat op en dit zag ik niet aankomen. ‘Blijf nog even, dan kunnen we erover praten..’ Inmiddels huil ik. Ik pak mijn sigaretten en ga naast je op bed zitten.. Ik kan je niet aankijken, ik weet dat jij ook zo ongeveer huilt en ik weet gewoon niet meer wat ik moet. Dus half boos en half ‘heartbroken’ rook ik mijn sigaret op, mijn been trilt en ik doe mijn best de andere kant op te kijken, ik focus mijn blik strak op de muur naast me. Maar mijn hart breekt als je me vraagt ‘Wat heb ik gezegd of verkeerd gedaan?’ met je gebroken stem. ‘Niks.’ zeg ik, en ik voel me een ontzettend wijf en dat moet jij ook vast denken. Feitelijk heb je nu ook niks gedaan, het is mijn fout dat ik hier zit en me zo rot voel. Ik ben elke keer een klein beetje meer verliefd op jou geworden totdat het gevoel compleet was, en nu kan ik het niet meer ontkennen of wegstoppen. Toen we gisteren seks hadden wist ik niet wat me overkwam. Het was zo fijn en goed en ik kan naar alle eerlijkheid zeggen dat het beter is dan alle seks die ik ooit heb gehad. En je keek me in mijn ogen toen en op dat moment verdween alle zelfbescherming die ik zo zorgvuldig tussen ons in geplaatst had. En nu zit ik op de rand van je bed serieus te overwegen om weg te gaan en nooit meer terug te komen. Ik kan mijn gevoelens niet meer de baas en dat is ongetwijfeld het begin van het einde. Dus ik sta op, loop de trap af en pak mijn schoenen. Je staat een beetje verloren in de gang als ik langs je loop en de voordeur open. ‘Anne.. alsjeblieft?’ zeg je zacht. Ik draai me om, kijk je door mijn tranen heen aan en besef me dat ik je niet kwijt wil, nooit meer. Maar terug durf ik nu niet, ik ben zo verschrikkelijk bang om door je gekwetst te worden dat ik het liever zelf doe. En dus haal ik half mijn schouders op en loop naar buiten, laat de deur achter me dicht vallen. De klap van de deur die in het slot valt doet mijn adem stokken en lijkt me een klap in mijn maag te geven. Ik vlucht de hoek om, ga in een portiekje zitten en huil, met mijn armen om mijn knieën en mijn hoofd daarin verstopt. De postbode komt zijn werk doen en vraagt me ‘Ga je niet naar binnen?’. ‘Misschien zo..’ zeg ik met een glimlach door mijn tranen heen. En vijf minuten later is dat precies wat ik besluit te moeten doen. Ik bel je telefoon maar die staat uit. Dus bel ik maar aan, hopend dat je nog wakker bent. Het duurt even maar dan hoor ik gestommel op de trap en je doet de deur open. ‘Misschien moeten we het hier even over hebben want dit is niet fair..’ zeg ik je als ik je zwijgende, gekwetste gezicht zie. ‘Zullen we dat in de woonkamer doen?’ vraag je. Ik knik, ga je voor. Ik ga zitten op de plek waar ik eerder vanavond al zat en vervolgens zie ik je twijfelen. ‘Kom je naast me zitten?’ vraag ik je en je antwoordt dat je dat wil maar niet wist wat ik wil. Je gaat zitten en zegt ‘Wil je dat nooit meer doen? Zomaar weg gaan? Ik was heel erg bang.’ ‘Het spijt me, ik weet het gewoon ook allemaal niet..’ ‘Waarom ging je weg?’ Nu ik weer naast je zit ben ik ineens weer bang om eerlijk te zijn, bang om gekwetst te worden en bang om je weg te jagen en kwijt te raken. ‘Ik weet het niet, ik wilde gewoon niet meer hier zijn. Nadat je hier op de bank had zitten praten over Lisa en Sofie en alles, je geeft me gewoon altijd het gevoel niet goed genoeg te zijn.’ Ik durf het toch niet aan, durf de woorden ‘Volgens mij ben ik verliefd op je en ik weet me gewoon geen raad meer’ niet uit te spreken. Je zegt iets over dat we het er misschien maar gewoon eerlijk over moeten hebben, een keer, over onbepaalde tijd. Gewoon jij en ik, alles open en bloot op tafel en dan zien waar het schip strandt. Niets liever dan dat zou ik willen, maar dan probeert mijn hoofd mijn hart weer op slot te doen en dat maakt dat ik nee schud, ik lijk wel in trance zoals ik maar nee blijf schudden. Dan knapt er zichtbaar iets bij je en zegt ‘Ik was, nee ben.. nee wás er klaar voor.. maar wat maakt het ook uit, je hebt het allemaal verneukt. Ga maar weg als je weg wil gaan.’ Ik besef me nu pas hoeveel het van jou gekost heeft om die eerlijkheid net voor te stellen en ik wuifde het zomaar weg, deed alsof het niet belangrijk genoeg is terwijl er niets belangrijker is op dit moment. Je loopt de kamer uit, de trap op en gaat in bed liggen met de dekens helemaal over je heen. Ik sta een beetje hulpeloos in je kamer, en word dan ineens verschrikkelijk boos. ‘Dit is niet eerlijk, ik kan nóóit van je op aan en het is lekker makkelijk voor je om te zeggen dat ik het verneukt heb op het moment dat het dichtbij komt.’ ‘Lekker makkelijk?!’ snauw je me terug. ‘Ja, lekker makkelijk. Lekker makkelijk om nu we hier gekomen zijn ineens te doen alsof jíj hier degene was die er klaar voor was en er voor wilde gaan en dat ik het nu verpest heb. Het is niet alsof jij iets meer hebt gedaan dan ik om te laten merken wat je wel of niet voelde.’ Ik loop je kamer uit en trek je deur achter me dicht en je schreeuwt ‘Blijf dan GODVERDOMME uit mijn leven ook.’ Gelijk loop ik terug. ‘Nee, ik blijf niet uit je leven, zeker nu niet. Maar praat dan met me.’ ‘Ik heb je gezegd dat het niet makkelijk ging zijn.’

Maar je praat niet meer met me, en hoewel het me zo verschrikkelijk veel moeite kost, blijkbaar is het makkelijker om niet in je leven te zijn.

The Best

dearoldlove:

I truly want the best for you. I just think that’s me. 

Coming Back

dearoldlove:

Why, when I was the one you didn’t want, am I the one you keep coming back to?